Anouk @ Mundial

juni 15, 2008 at 12:54 pm (Anouk)


En daar gingen we om half 2, op naar Tilburg naar Festival Mundial! Twee uur later (de tijd vloog voorbij door het vele overstappen) stonden voor de hekken in Tilburg. Er waren al wat mensen, maar wij waren helemaal opgelucht. Er is nog zat plek vooraan. Toen eenmaal de hekken open waren, zagen we allemaal mensen rennen naar voren. Ik stond mijn plekje niet zomaar af en rende met iedereen mee. Maar dat werd beloond! Helemaal vooraan tegen het hek, in het midden hadden Cath en ik de beste plaatsjes weten te bemachtigen. Zoals waarschijnlijk al bekend was, kwam ik uiteraard voor Anouk. Maar ook de andere optredens waren de moeite waard! Zo kwam Edsilia nog even voorbij met twee girls, waarvan ik de namen alweer vergeten ben, en Candy Dulfer met Leona en Ronald Molendijk. Tijdens Candy Dulfer kwam het publiek al flink los en begon het helemaal vol te stromen. Toen eenmaal Anouk op het podium stond, was het veld vol. En wat kwam ze mooi op, compleet met hoedje en al! En wat zag ze er weer gaaf uit! Ze opende met The Dark (vast ritueel) en knalde samen met de jongens van het podium af. Wat een energie. En weer kreeg ze iedereen mee met haar energieke optreden. Ook al ben je geen fan van Anouk, dit kún je gewoon niet slecht vinden!

Het mooie Make It Rain volgde en ik was verkocht. Wat is het toch een geweldig prachtig wijf. Elke show weer die ze geeft ben ik van onder de indruk. The Difference en Lost deed ze weer geweldig, en Modern World die daarna kwam werd uiteraard gedaan met het Anouk-dansje. Wat een heerlijk nummer is dat toch! Je merkte dat Anouk steeds meer los kwam op het podium, en dat was top voor het volgende nummer Might As Well. Alhoewel Anouk hier en daar wat tekst vergat en het songtekstenboek voor haar neus neergooide, was ze weer als vanouds goed. Het daarop volgende nummer I Don’t Wanna Hurt was prachtig. Met zoveel bezieling gezongen, een van de beste uitvoeringen die ze ooit heeft gedaan.

One of my favourites (wat is eigenlijk geen favoriet van me?) Ball ’n Chain was uitmuntend en voor het daaropvolgende Jerusalem heb ik geen woorden. Bij AJOC knalde dit nummer al van het podium, maar ook dit keer was het weer een prachtige versie. Omdat ik hoopte dat ze het weer zo mooi deed als bij AJOC, mocht Cath hem filmen. En inderdaad, het werd weer een geweldige versie! De “Please” en “Help me” zorgden voor heel veel kippenvel en de rest van het nummer rockte zo goed. Dit was weer het hoogtepunt van de avond. One Word en More Than You Deserve (wat een heerlijk rocknummer blijft dat!) zorgden dat het publiek goed los was, om vervolgens Girl te gaan spelen. Of je nu wel of niet bekend bent met Anouk, iedereen kent dit nummer. En dat was zo gaaf. Het hele publiek ging los en je zag dat Anouk ervan genoot. Ze had zelf niet verwacht dat het zo druk zou zijn vanwege het voetbal, maar niets was minder waar. De meeste kwamen juist voor haar, en dat zorgde ervoor dat Anouk belangrijker werd dan het voetbal. Voor het nummer Nobody’s Wife kreeg ze weer een daverend applaus, en dat blijft toch een van de gouwe ouwe die altijd in de setlist moet zitten. Wat een heerlijk nummer blijft dat. Iedereen wist dat het bijna was afgelopen, dus rockten het hele publiek nog even mee met If I Go. Ook het vaste ritueel Good God aan het einde was vandaag weer van toepassing. Een mooie afsluiter van een geweldige avond. En toen was het weer voorbij. Omdat ik hoopte nog even een foto te kunnen maken samen met haar, ben ik snel naar de backstage uitgang gelopen. Daar even staan wachten, maar opeens kwam ze eruit met de auto. Ze zat zelf achter het stuur en zwaaide en lachte nog even. Toen ze dat deed, stuurde ze per ongeluk nog een stuk de verkeerde kant op, waardoor Cath bijna aangereden werd door Anouk haha! Al met al was het, zoals gewoonlijk, weer een perfect optreden en was het weer genieten. Op naar het volgende optreden!

Ik heb zelf foto’s gemaakt die op mijn hyve staan. Cath heeft DE perfecte foto’s, het lijken wel professionele. Mooi voor in het fotoalbum (L)

Brengt vrijdag de 13e ongeluk? Niet altijd, want dit was een perfecte vrijdagavond.

Permalink Geef een reactie

Dreams can come true

april 28, 2008 at 10:53 am (Anouk)

Zaterdagavond was ik één van de gelukkigen met kaartjes voor de uitreiking van de 3FM Awards. Samen met mijn vriend stond ik vanaf half 7 in de rij om een goed plekje te bemachtigen. Natuurlijk wilde ik vooraan staan, Anouk zou komen optreden. Eenmaal binnen viel het allemaal nog wel mee met de drukte en hebben we rustig drinken gehaald. Bij het drinken werden er speldjes uitgedeeld, en guess welke ik kreeg: Anouk! Dit zou een topavond worden, ik voelde het!

Toen we in de zaal aankwamen, stonden we bijna vooraan bij het podium en werd er geroepen dat Anouk spetterend zou openen. Nog een keer dat gevoel dat het een topavond werd! Toen Anouk eenmaal het podium opkwam, barstte de zaal los, including me. Mijn vriend had ik de opdracht gegeven het hele optreden van Anouk te filmen, zodat ik zelf helemaal uit mijn dak kon gaan. En dat is goed gelukt! De energie die Anouk op het podium heeft, wordt zo goed overgedragen naar het publiek, niet te geloven. Het nummer Good God deed ze weer zo geweldig, dat de hele zaal los ging. Bij Modern World ontbrak het bekende dansje niet, en stond ze maar haar haar los te headbangen. Helemaal Anouk herself. De kleding was weer lekker apart zoals altijd, maar de stem weer voortreffelijk. Toen eenmaal de nominaties voor beste zangeres bekend werden gemaakt, was de spanning om te snijden. Zou Anouk deze mee naar huis nemen? En toen galmde er één naam door The Factory: Anoukkkkkkkk. In tegenstelling tot andere artiesten kwam Anouk van beneden, in plaats van van boven waar de artiesten zaten. Dit kon maar één ding betekenen. Anouk staat in het publiek! Toen dit tot me doordrong, heb ik mijn plekje vooraan afgestaan, en ben ik regelrecht naar de zijkant gerend. Mijn vriend achter mij aan met de telefoon met camera en ik duwend een loopweg gemaakt. En daar stond ze. Voor mijn neus. Tring, tring, de wekker?!

 

Nee, geen wekker! Dit is echt. Eindelijk komt mijn droom uit. Ik sta te trillen op mijn benen en vraag of ze met mij op de foto wilt. “Ja, tuurlijk” zei ze. En daar stonden we. Hoofd aan hoofd, arm om arm. Anouk staat naast me. Dit moment neemt niemand me meer af. Dat plekje vooraan kon me niks meer schelen, dit is waar ik voor kwam. Toen de foto eenmaal gemaakt was, liep ze weer weg. Ik heb de foto! Dat was het enige waar ik aan kon denken. De hele avond heb ik daar gestaan aan de zijkant. De muziek hoorde ik niet eens meer. Ik kon alleen maar denken aan Anouk die vaak even voorbij kwam lopen en een glimlach op haar gezicht kreeg toen onze ogen elkaar even kruisten. Yes, dit keer is mijn droom uitgekomen en werd ik niet gewekt door de stomme wekker!

 

Permalink 3 reacties

De droomontmoeting met Anouk

april 22, 2008 at 8:19 pm (Anouk)


Een concert op een onbekende plaats en ik ga compleet uit mijn dak. Ik lijk overigens de enige te zijn. Er zijn mensen die af en toe wat liedjes kennen, en sommige springen er een beetje op los. De enige die helemaal los gaat ben ik. Alle liedjes van begin tot eind zing ik mee. Als het eenmaal 23:00 uur is, is het afgelopen. Het concert waar je alweer een tijd naar uit kijkt is over. Na het concert ren ik naar Anouk toe en vertel ik haar hoe goed zij was. Wat een goede performance heeft ze weer neergezet, en die stem was zoals altijd weer geweldig. Zoals we gewend zijn, lopen we samen naar het zitgedeelte waar we nog even wat nadrinken. Omdat ze bijna weg moet, en ik nog veel na bespreken heb met haar, pakt Anouk haar agenda om een afspraak te maken. Een hapje eten samen is altijd leuk. De afspraak wordt gepland, en Anouk geeft mij nog het t-shirt die zij in het Paard van Troje aan had tijdens een showcase. Ik vertelde haar al steeds dat ik dat shirt wilde hebben en dat ik het nergens kon vinden. En nu heb ik hem, het shirt van Anouk. We zeggen elkaar nog even gedag en Anouk gaat op naar huis. Ook ik vind dat het tijd wordt om richting het station te lopen.

En dan gaat mijn wekker. Half 8. Tijd om naar mijn werk te gaan. Huh, is dit allemaal gedroomd? Het leek allemaal zo echt. Maar helaas, het was een droom en
ik baalde dat ik wakker werd. De Anouk-roes gaat dus zelfs in mijn slaap verder. Maar één ding is zeker. Ik heb Anouk toch een beetje in het echt gezien, en kan niet wachten tot het echte moment dat ik met haar oog in oog sta.

Permalink Geef een reactie

Anouk @ Gelredome

april 22, 2008 at 8:18 pm (Anouk)


Iets waar ik al maanden naar uitkeek, en gisteren was het eindelijk zo ver. Om 7 uur moest ik werken, maar toen stond ik al te stuiteren! En dat terwijl ik pas om half 3 werd opgehaald. Met de hele dag een koptelefoon op mijn hoofd ben ik flink in de stemming gekomen en kon de pret beginnen!
Op weg naar het Gelredome in de auto begon het al helemaal te kriebelen van binnen, het leek wel Sinterklaas als je vijf jaar oud bent. Met Who’s Your Momma uit de speakers geknald, zat de stemming er al goed in toen we aankwamen in Arnhem. Als laatste Good God, om vervolgens hyper het stadion in te lopen.

Daar aangekomen gelijk naar de merchandise stand gelopen om een superleuk shirt te kopen, die ik al een tijd via internet
op het oog had. En toen was het wachten, wachten wachten. Steeds op mijn horloge kijkend, stil worden als er een liedje was
afgelopen en een diepe zucht als er een nieuw liedje werd ingestart.

Om kwart voor 8 gingen de lichten! Eindelijk! Een kwartier te laat, maar het voorprogramma kon beginnen. Niemand minder dan Postman, hoe logisch, verzorgde het voorprogramma. Niet helemaal mijn muziek, maar tijdens Downhill kon zelfs ik meezingen. Helaas zonder Anouk, erg jammer.
Om half 9 vertrok hij weer en was het weer wachten. Ik was al lekker hyper geworden en het mocht van mij nu wel beginnen. Wanneer kwam Anouk?

Om 9 uur ging de muziek uit, de lichten uit, lichten op het podium aan en speelde de band een begintune. Toen ik daar eenmaal Anouk zag lopen, kwam er zelfs kippenvel op mijn rug te staan. Dat moment vergeet ik nooit meer. Eindelijk zou het beginnen. Het concert waar ik al maanden naar uit keek en waar iedereen in mijn omgeving van op de hoogte was door mijn hyper gedrag.

Toen de begintune van The Dark werd gespeeld was het eindelijk echt begonnen. wat een heerlijke opening! Make It Rain werd zoals altijd met veel gevoel gezongen, gevolgd door Modern World met het nu toch wel bekende dansje waar ik nog altijd van geniet. De ouwe gouwe Michel werd door het publiek uit volle borst meegezongen en mensen naast me moesten toch wel een traantje wegpikken. Toch wel het meest nieuwsgierige was ik naar het volgende nummer: Whatever You Say. Het nummer dat ze in het Paard van Troje nog niet durfde te zingen, knalde hier de speakers uit zonder een enkele valse noot. Wat een mens, wat een stem. Na dit nummer kon ze niks meer fout doen bij me.

Een van mijn favoriet van het nieuwe album, The Difference, werd gespeeld en blijft een heerlijk nummer. Vooral live is het genieten. Girl, R U Kiddin’ Me en Alright volgden en de zaal ging helemaal los. Vanaf Girl stond het hele Gelredome op zijn kop en had Anouk haar statement gemaakt.

Our Own Love, I Don’t Wanna Hurt, maar ook Graduated Fool werd met veel enthousiasme gespeeld door de nog jonge band van “Mamanouk”. Heerlijk hoe zij de
nummers vol overgave speelden. I’s So Hard door veel van het publiek uit volle borst meegezongen en ook het mooie Lost kon natuurlijk niet ontbreken op de setlist. Tijdens Sacrefice kropen veel stelletjes dicht bij elkaar en was het op sommige momenten stil in de zaal om zo te kunnen genieten van de stem van Anouk vol emotie.

Het leukste nummer van het album vind ik Ball & Chain en gelukkig volgde deze. Live klonk het allemaal zo mooi, dat ik niet kan wachten tot de dvd en cd van dit concert uit komen. Het concert is opgenomen en 27 juni kun je de live-cd en -dvd bemachtigen. Dat is zeker iets dat ik ga doen. Nagenieten, terugkijken, weer zo hyper worden, weer meebleren, ik kan niet wachten!

Maar het concert was nog niet afgelopen. De goede knallers Might As Well en Everything waren ook op de setlist te vinden. Might As Well is een heerlijk stampnummer, en zo dacht Anouk er ook over. Ze ging helemaal los en het was goed te merken dat ze er superveel zin in had. En dat willen we zien!

Na de wat heftigere nummers, werd het tijd voor wat balads. De nummers If You Were Mine, ook weer één van mijn favoriet (je kan beter vragen welke niet mijn favoriet is. Daar kan ik zelfs geen antwoord op geven) en One Word werden vol overgave gezongen, maar ook het publiek kon er wat van! Heerlijk hoe sommige mensen uit hun dak gaan. Gelukkig was ik niet de enige!

Helaas zag ik op mijn horloge dat het bijna tijd was. Duurde deze avond maar voor altijd. Maar helaas, wachten tot de cd en dvd. De rocknummers Jeruzalem, If I Go, en het altijd zo goede Nobody’s Wife werden nog even energiek gezongen als The Dark in het begin. En dat na 2 uur spelen, 2 keer
het stadion rond te hebben gelopen (er was een loopbrug!) en de hele tijd springen en stampen! Wat een topwijf.

Voordat we thuis op de bank mochten zitten (de woorden van Anouk) werd het concert afgesloten met Good God, het nummer dat natuurlijk nog ontbrak! De hele zaal ging helemaal los, want het drong helaas bij iedereen door dat dit het laatste nummer zou zijn. Nog flink meeblerend en meestampend om het concert goed af te sluiten. En dan zegt Anouk tot ziens. Het was gezellig, bedankt voor jullie komst, buiging en weg was ze. De lichten gingen aan en dan is het moment over waar je al maanden naar uit kijkt.

Het concert was voorbij, maar ben een ervaring rijker. Dit was echt het mooiste moment uit mijn leven. Anouk, Who’s Your Momma Tour 2008.

Permalink Geef een reactie

Anouk @ Paard van Troje

april 22, 2008 at 8:18 pm (Anouk)

Eindelijk eindelijk eindelijk was het zover! Op naar Den Haag, waar ik Anouk eindelijk live zou zien. Zo hyper als het maar kon, zat ik in de trein al mee te playbacken met de nieuwe, maar ook de oude, songs van Anouk. Gelukkig had ik een coupé helemaal voor mezelf en kon ik uitgebreid mijn gang gaan.
Eenmaal in Den Haag aangekomen, zag ik de menigte al staan in de rij. De lichten van de P van Paard kwamen me al tegemoet, en ik werd steeds zenuwachtiger en zenuwachtiger. Het gevoel dat je op Sinterklaasavond op Sinterklaas zit te wachten, dat gevoel kwam gisteren na enkele jaren weer terug. En ik kan je zeggen, het is geweldig! Het idee dat je je idool eindelijk live gaat zien, te weten dat ze live een superperformance neer kan zetten, en nog beter: dat het een exclusief concert is voor fanclubleden waar hooguit 1000 mensen komen. Een intiem optreden dus. Eenmaal binnen een mooi plekje gezocht op het balkon en het wachten tot half 9 tot het kon beginnen. En wat duurt dat lang als je wacht! 8 uur, kwart over 8, half 9, nog geen Anouk.
Maar dan, de muziek werd ingestart, de band kwam het podium op, en daar, eindelijk in de verte, zag ik haar: Anouk! En wat zag ze er gaaf uit! Trainingsbroek, sneakers, t-shirtje, helemaal a la Anouk en ik vond het geweldig. De opening met The Dark was geweldig, de opvolger Make It Rain supermooi en een van mijn favorieten, The Difference zorgde voor kippenvel.
Met Lost moest menig mens een traantje wegpikken, en Sacrifice werd zo vol bezieling gezongen, dat de kranen opengingen. Heb veel mensen zien huilen, maar het was ook gewoon heel erg mooi. Modern World deed Anouk ontzettend leuk, lekker de Anoukmoves laten zien (voor de mensen die het niet weten: tieten schudden en half moonwalken!) en met Might as Well ging het publiek los. En o, wat was ik blij! Even dacht ik dat het liedje Ball and Chain niet kwam. Ze speelde het tenslotte in Groningen vorige week ook niet. Maar daar was ie dan, en ik ging dan ook compleet uit mijn dak. Wat een nummer, wat een energie.
Jerusalem en Good God zorgden ervoor dat Anouk nog energieker werd dan dat ze al was. Springend van links naar rechts en dan nog zo’n volume uit dat strotje krijgen, helemaal top! En toen was ze weg. Zomaar, opeens. Mensen liepen al weg van het balkon. Ik blijf altijd even wachten tot de lichten aan gaan. Die bleven uit, dus het kon niks anders betekenen dan dat ze nog even haar moment pakte en het podium weer opkwam. En ja hoor, madame Teeuwe kwam weer! En ze zong een speciale toegift! Heel mooi. Om kwart over 10 was het toch echt het moment van de waarheid. Weg, helemaal weg. In een roes terug naar de trein gegaan, meeplaybacken in de trein (weer de coupé voor mij alleen) en nog helemaal hyper toen ik ’s nachts thuis kwam. Dit belooft wat voor 29 maart, want ja, in het Gelredome ben ik er weer!

De setlist van Anouk @ Paard van Troje:

The Dark
Make it rain
The difference
Lost
Sacrifice
Modern world
Might as well
Graduated Fool
If you were mine
It’s so hard
Ball and chain
Jerusalem
One word
Girl
Nobody´s Wife
Good God

En de toegift:
I don’t wanna hurt
If I go

Helaas geen Daze en Whatever You Say, maar de rest maakte het helemaal goed! Heb er geen woorden voor, zo goed, zo mooi (l) , de hyper blog hierboven beschrijft voldoende…

Permalink 1 reactie

Anouk is back! En hoe!

april 22, 2008 at 8:16 pm (Anouk)


Who’s Your Momma – Anouk

De nieuwe cd van Anouk ligt in de winkel! Supermooie voorkant, een pakkende titel (Who’s Your Momma) en nog beter: de muziek knalt de boxen uit! Wat een heerlijke top-cd heeft Anouk uitgebracht. Hotel New York vond ik een knaller, maar deze is zelfs nog beter! Dit belooft wat voor 29 maart, HET concert in het Gelredome! (Ich bin dabei, jij ook?)

1. If I Go: heerlijk rocknummer, met een superleuk deuntje die de hele dag in je hoofd blijft hangen.

2. Might As Well: leuk nummer met een funky sound. De melodie is geweldig, over Anouk d’r stem nog maar te zwijgen.

3. Make It Rain: kruising tussen een rocknummer en een ballad. Of dat bestaat weet ik niet, maar het klinkt geweldig.

4. Modern World: geen woorden eigenlijk voor dit nummer. Klinkt weer supergoed (zoals de hele cd).

5. I Don’t Wanna Hurt: een prachtige ballad, kippenvel gegarandeerd.

6. Good God: bekend bij iedereen momenteel. Een hoog meeschreeuw gehalte, en de clip is fa-bu-lous!

7. The Difference: de stem van Anouk is prachtig bij dit nummer. Het refrein heeft een geweldige tekst en melodie. Een nummer die je altijd wel wilt horen!

8. Whatever You Say: Anouk gaat een toontje hoger zingen. En ja, dat kan ze ook!

9. Ball and Chain: zoals het hele album, en ik al vaker heb gezegd: geweldig nummer, Anouk zingt het prachtig, heerlijke melodie.

10: Daze: leuk soft nummertje, maar wel eentje die je lekker mee kan blèren

11. If You Were Mine: super ballad, helemaal a la Anouk!

Wat een topwijf is het toch. Twijfels over de cd? Die trekken wel weg zodra je het in de cdspeler hebt zitten! Aanschaffen die hap! Enne, ik kan niet wachten tot 29 maart!

Permalink Geef een reactie

Helaas Pindakaas

april 22, 2008 at 8:10 pm (Anouk)

Maanden was het wachten wachten wachten. Vanaf het optreden op Museumplein met Koninginnedag was ik verkocht. Daarna de DVD gekocht en ik was fan. Ik heb het over Anouk.
Al tijden wacht ik op haar nieuwe cd, maar ook op de reeks concerten die ze zou gaan geven. Twee weken terug was het dan eindelijk zo ver. Ik werd getipt door Ilse, dat Anouk vrijdag 28 maart zou optreden. Het nadeel: in Arnhem. Toen de voorverkoop was begonnen, meldde mijn vriend me dat hij Arnhem toch echt te ver vond. Met de trein gaat niet, want hoe kom ik dan terug? Toen ik had besloten dat ik wel ging en wel ergens een hotelletje zou zoeken, waren de beste plaatsen uitverkocht. Voor rang 1 en rang 2 helemaal geen kaartjes meer, rang 3 en de rest zulke slechte plaatsen dat ik amper wat zou zien.
Helaas, dat wordt weer een concert bekijken via de DVD, maar wel op de beste plek en met het beste geluid: mijn breedbeeld met surround sound en een heerlijke bank om languit op te liggen.
Het zal nog even duren voor de DVD uitkomt, in de tussentijd zit Anouk is Alive al weken in mijn DVD-speler en hoop ik heel erg dat ze een concert in de buurt gaat geven!

Permalink Geef een reactie